Gypsy Saskia
reisgek :: nieuwsgierig :: Java eiland :: 30 jaar :: Happy van Clinique :: nuchtere noorderling :: trouw :: cricket fan :: Australie fetish :: zingen :: piercing :: vrienden :: Londen :: sociaal :: chick mags :: koken :: theater :: stad :: natuur :: zonnebloemen :: tulpen :: boekenwurm :: eerlijk :: Agent Provocateur :: renault clio :: Azie :: lief

Gypsy Saskia
reisgek :: nieuwsgierig :: Java eiland :: 30 jaar :: Happy van Clinique :: nuchtere noorderling :: trouw :: cricket fan :: Australie fetish :: zingen :: piercing :: vrienden :: Londen :: sociaal :: chick mags :: koken :: theater :: stad :: natuur :: zonnebloemen :: tulpen :: boekenwurm :: eerlijk :: Agent Provocateur :: renault clio :: Azie :: lief

Druk met nieuwe baan. Verdrietig om de liefde. Even een poosje niet loggen.

Druk met nieuwe baan. Verdrietig om de liefde. Even een poosje niet loggen.

Hartstikke gezellig, drie vriendinnen die zo komen eten. Alleen….ik ben nog een beetje gejetlagd. Dus werd ik vanacht om twee uur wakker, om er uiteindelijk om zeven uur maar uit te gaan (dat ik toen m’n haar ben gaan verfen, is wel het bewijs dat ik niet geheel bij de pinken ben nog, gelukkig is het wel gelukt). Het eten (good old chili con carne bij gebrek aan nadenkstofjes in mijn bloed) staat op, de wijn staat klaar en de lucifers om m’n ogen mee open te houden liggen binnen handbereik. Mylo en de meiden moeten me maar wakker houden tot een uur of elf, twaalf!

Hartstikke gezellig, drie vriendinnen die zo komen eten. Alleen….ik ben nog een beetje gejetlagd. Dus werd ik vanacht om twee uur wakker, om er uiteindelijk om zeven uur maar uit te gaan (dat ik toen m’n haar ben gaan verfen, is wel het bewijs dat ik niet geheel bij de pinken ben nog, gelukkig is het wel gelukt). Het eten (good old chili con carne bij gebrek aan nadenkstofjes in mijn bloed) staat op, de wijn staat klaar en de lucifers om m’n ogen mee open te houden liggen binnen handbereik. Mylo en de meiden moeten me maar wakker houden tot een uur of elf, twaalf!

Bah, wat een pleurisregen hier! Nu (7 pm) schijnt eindelijk te zon maar in de backyard hebben we hem dan al niet meer. Dan maar een wandeling langs Queens Park, met mooie vioew over de stad, naar het internet cafe. Gelukkig is Mary, het huisgenootje van Caro dat in Ierland zat, terug, en die was wat blij om iemand te hebben ‘om mee te spelen’. Zij is helemaal gek van Bondi, dus daar zijn we heen gegaan. Geluncht in een van de vele hippe cafe’s, Paris a Gogo, waar Mary zich voortdurend afvroeg waar al die mooie mensen vandaan kwamen. Vervolgens gewinkeld, je moet wat als het geen strandweer is. CD van Mylo, een kaftan-overhemd, witte jeans, roestbruine polo en zwarte polo rijker. Leuke lokale merken, die in Nederland niet en in Europa amper te krijgen zijn. Kledingshoppen in A’dam vind ik enorm lastig, in Sydney hebben ze net als drie jaar geleden precies mijn smaak en alles kost hier stukken minder. Neem dus schandalig veel kleding mee naar huis. Dan maar een paar weken op 2-minute-noodles thuis. Om de girly day af te maken hebben we een pedicure en manicure genomen. Voor het eerst van m’n leven in zo’n elektronische massagestoel gezeten, erg lekker.

Thuisgekomen weer tennis gekeken. Zitten erg mooie partijen tussen dit jaar. Ik moest weer aan vroeger denken, toen broerlief, de buurkinderen en ik tijdens de grand slams in de zomer zwaar geinspireerd raakten en dagenlang op straat tennisten. Die inspiratie is er nu niet hoor, trouwens, moest er alleen aan denken. Ik en tennis zijn een vrij lachwekkende combi.

Caro sms’te dat ik net als maandag naar de bank werd verbannen (ik sliep nij haar in het grote bed) omdat haar rebound-man langs kwam. Dus zo lag ik om elf uur in m’n lakenzak op de bank. Eerst komt Alan binnen: ‘Ah, been demoted to the couch by your lesbian lover’? (Alan haalt zich sinds dag een al rare dingen in het hoofd). Een uur later kwam Mary thuis, die heel hard moest lachen toen ze me op de bank zag liggen en daar niets van wilde weten. Dus kroop ik naast Mary in bed. Wil niet weten wat Alan nu denkt…..

Bah, wat een pleurisregen hier! Nu (7 pm) schijnt eindelijk te zon maar in de backyard hebben we hem dan al niet meer. Dan maar een wandeling langs Queens Park, met mooie vioew over de stad, naar het internet cafe. Gelukkig is Mary, het huisgenootje van Caro dat in Ierland zat, terug, en die was wat blij om iemand te hebben ‘om mee te spelen’. Zij is helemaal gek van Bondi, dus daar zijn we heen gegaan. Geluncht in een van de vele hippe cafe’s, Paris a Gogo, waar Mary zich voortdurend afvroeg waar al die mooie mensen vandaan kwamen. Vervolgens gewinkeld, je moet wat als het geen strandweer is. CD van Mylo, een kaftan-overhemd, witte jeans, roestbruine polo en zwarte polo rijker. Leuke lokale merken, die in Nederland niet en in Europa amper te krijgen zijn. Kledingshoppen in A’dam vind ik enorm lastig, in Sydney hebben ze net als drie jaar geleden precies mijn smaak en alles kost hier stukken minder. Neem dus schandalig veel kleding mee naar huis. Dan maar een paar weken op 2-minute-noodles thuis. Om de girly day af te maken hebben we een pedicure en manicure genomen. Voor het eerst van m’n leven in zo’n elektronische massagestoel gezeten, erg lekker.

Thuisgekomen weer tennis gekeken. Zitten erg mooie partijen tussen dit jaar. Ik moest weer aan vroeger denken, toen broerlief, de buurkinderen en ik tijdens de grand slams in de zomer zwaar geinspireerd raakten en dagenlang op straat tennisten. Die inspiratie is er nu niet hoor, trouwens, moest er alleen aan denken. Ik en tennis zijn een vrij lachwekkende combi.

Caro sms’te dat ik net als maandag naar de bank werd verbannen (ik sliep nij haar in het grote bed) omdat haar rebound-man langs kwam. Dus zo lag ik om elf uur in m’n lakenzak op de bank. Eerst komt Alan binnen: ‘Ah, been demoted to the couch by your lesbian lover’? (Alan haalt zich sinds dag een al rare dingen in het hoofd). Een uur later kwam Mary thuis, die heel hard moest lachen toen ze me op de bank zag liggen en daar niets van wilde weten. Dus kroop ik naast Mary in bed. Wil niet weten wat Alan nu denkt…..

Nee, geen spannende verhalen op mannenfront maar het weerbericht. Sinds zaterdag regent het al veel en de humidity bereikt recordhoogten. Wat doe je met dat weer?

Zaterdag was Alan’s bbq. Topavond. Het ging hozen na een poosje, dus cozy allemaal onder het afdak. Echt megaleuke vrienden hebben Caro en hij, vrijwel allemaal Ieren. Warm, gastvrij, geestig. Veel foto’s genomen en veel geluisterd, was meer de stille genieter dan dat ik me vol in alle gesprekken gooide, merkte Caro op. En genoten deed ik inderdaad. Zondag stond ik op, wierp een blik in de backyard en racede naar buiten om ergens met een krant te ontbijten. Twee uur later me toch maar aan de schoonmaak gezet. Wat een teringbende. Overal kleine gekleurde snoepjes, die dienst hadden gedaan als ecstacy. Waarbij het enige ozzie meisje dacht dat iedereen echt vol enthousiasme pillen slikte… Vervolgens lunch met Caro en aan het strand gelegen. Geen enorm succes door de bluebottles (een soort kwallen geloof ik) en wolken.

Ook buurman John gesproken het weekend. Caro stond met hem een praatje te maken toen ik naar buiten liep. ‘We’re close friends. Very close friends.’ Aldus John tegen Caro toen ik erbij kwam staan. ‘I had to pinch myself the other day! But I wasn’t asleep.’ Mooie pretoogjes van die man erbij, prachtig.

Gisteren had ik een lunchdate met Hang, een oud-collega van DuPont waar ik drie jaar geleden werkte. Ze had me in de zomer van 2003 al een avondje in AMS opgezocht tijdens haar Contiki-tour maar verder nooit meer gezien of gesproken. Heel erg gezellig. Alsof het vorige maand was. Ik besloot van North Sydney terug naar de stad te lopen, een schitterende route langs oude huisjes, Lavender Bay met al zijn zeilbootjes en zicht op de stad, het weer geopende Luna Park en over de beroemde brug. Best een flinke kuier. In spijkerbroek en op sneakers omdat het fris was geweest toen ik de deur uit ging. Maar nu? Klam! Ik was warm en de luchtvochtigheid was zo hoog dat elke vezel gelijk nat was. En dat weer verwachten ze vandaag en morgen dus weer. Boohoo. Overigens gaan die gekke ozzies met dat weer gewoon hardlopen in hun lunchpauze. Gekke Alan ook maar die had er wel spijt van gehad, was toch echt te klam geweest.

Nog zes dagen hier, een dag in Bangkok en het is uit met de pret! Gelukkig ook echt zin om thius te komen. Was het Bomans niet die zei dat het leukste van reizen, het thuiskomen is? Wie het ook was, hij heeft best een punt.

Nee, geen spannende verhalen op mannenfront maar het weerbericht. Sinds zaterdag regent het al veel en de humidity bereikt recordhoogten. Wat doe je met dat weer?

Zaterdag was Alan’s bbq. Topavond. Het ging hozen na een poosje, dus cozy allemaal onder het afdak. Echt megaleuke vrienden hebben Caro en hij, vrijwel allemaal Ieren. Warm, gastvrij, geestig. Veel foto’s genomen en veel geluisterd, was meer de stille genieter dan dat ik me vol in alle gesprekken gooide, merkte Caro op. En genoten deed ik inderdaad. Zondag stond ik op, wierp een blik in de backyard en racede naar buiten om ergens met een krant te ontbijten. Twee uur later me toch maar aan de schoonmaak gezet. Wat een teringbende. Overal kleine gekleurde snoepjes, die dienst hadden gedaan als ecstacy. Waarbij het enige ozzie meisje dacht dat iedereen echt vol enthousiasme pillen slikte… Vervolgens lunch met Caro en aan het strand gelegen. Geen enorm succes door de bluebottles (een soort kwallen geloof ik) en wolken.

Ook buurman John gesproken het weekend. Caro stond met hem een praatje te maken toen ik naar buiten liep. ‘We’re close friends. Very close friends.’ Aldus John tegen Caro toen ik erbij kwam staan. ‘I had to pinch myself the other day! But I wasn’t asleep.’ Mooie pretoogjes van die man erbij, prachtig.

Gisteren had ik een lunchdate met Hang, een oud-collega van DuPont waar ik drie jaar geleden werkte. Ze had me in de zomer van 2003 al een avondje in AMS opgezocht tijdens haar Contiki-tour maar verder nooit meer gezien of gesproken. Heel erg gezellig. Alsof het vorige maand was. Ik besloot van North Sydney terug naar de stad te lopen, een schitterende route langs oude huisjes, Lavender Bay met al zijn zeilbootjes en zicht op de stad, het weer geopende Luna Park en over de beroemde brug. Best een flinke kuier. In spijkerbroek en op sneakers omdat het fris was geweest toen ik de deur uit ging. Maar nu? Klam! Ik was warm en de luchtvochtigheid was zo hoog dat elke vezel gelijk nat was. En dat weer verwachten ze vandaag en morgen dus weer. Boohoo. Overigens gaan die gekke ozzies met dat weer gewoon hardlopen in hun lunchpauze. Gekke Alan ook maar die had er wel spijt van gehad, was toch echt te klam geweest.

Nog zes dagen hier, een dag in Bangkok en het is uit met de pret! Gelukkig ook echt zin om thius te komen. Was het Bomans niet die zei dat het leukste van reizen, het thuiskomen is? Wie het ook was, hij heeft best een punt.